Η έννοια του ελέγχου και της αυθυπαρξίας
Δύο έννοιες συμπληρωματικές και τόσο διαφορετικές, που η μία απωθεί την άλλη, δίνοντάς της νόημα για ζωή. Πέρασε ένας χρόνος από τότε που, στην τελευταία μου διπλωματική, κατέληξα με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι κανείς εν τέλει δεν υπήρξε κυρίαρχος. Για κανέναν, για τίποτα, ούτε καν για τον ίδιο του τον εαυτό. Έρχομαι τώρα να σκεφτώ και να ανακαλύψω ποια άραγε υπόγεια δύναμη ωθεί εμάς τους ανθρώπους στην ανάγκη να κρατάμε σφιχτά τα ηνία του ελέγχου, χωρίς να δίνουμε πρόσβαση σε αυτά. Το αστείο είναι ότι δεν χρειάστηκε ένα τρίτο μεταπτυχιακό για να το σκεφτώ. Ίσως μερικά κοινωνικά πειράματα, κάποιες αυθόρμητες αποφάσεις και μια λεπτομερής καταγραφή γεγονότων. Παίρνοντας τις αποφάσεις μου, συνειδητά επιλέγοντας να ρισκάρω και να επιλέξω χωρίς να γνωρίζω την έκβαση, άρχισα κάπως να παρατηρώ περισσότερο. Όχι απαραίτητα τους άλλους. Εμένα. Τις μικρές επαναλήψεις που, όταν συμβαίνουν μεμονωμένα, μοιάζουν ασήμαντες. Τον τρόπο που αντιδρώ σε κάτι πριν προλάβω να σκεφτώ. Τις αποφάσεις που μοιάζο...
